Leven op het autismespectrum

Therapie/begeleiding

Hoe verder, in therapie of nie?

Ik ben op een rijtje aan het zetten waarin ik persoonlijk wil groeien. Het doel is niet meer het doel van jaren terug: gezond/perfect/’normaal’ worden. Dat was al niet haalbaar en helemaal niet met de diagnose pdd-nos; autisme is geen ziekte die je oplost. Autisme is ‘leren leven met’ en dat kan zeker een mooi leven zijn. Normaal als in ‘statistisch gezien gemiddeld’ zijn, wil ik niet eens meer.

Ik wil wel minder hobbels op de weg

De kunst is om haalbare doelen te stellen en realistische verwachtingen te hebben om teleurstellingen te voorkomen. Het probleem waar ik tegenaan loop is mijn bottum-up-denken (vanuit details) en mijn gebrek aan top-down- denken (vanuit de kern). Het wordt een theoretische puzzel van duizend stukjes zonder totaalplaatje. Werkpunten blijven maar opkomen in mijn hoofd:

  1. Eigen weg volgen en leven vanuit mezelf (eigen regie, willen, zin hebben) i.p.v. van buitenaf leven (moetens afwerken, druk voelen, aanpassen).
  2. Emoties beter leren reguleren, minder negatieve gevoelens en stemmingswisselingen hebben.
  3. Leren ‘nee’ zeggen, eigen grenzen aanvoelen en bewaken, weten wat ik zelf wil, minder kameleon zijn bij sociaal contact.
  4. Makkelijker keuzes maken, prioriteiten stellen.
  5. Grijze gebied op zoeken als ik zwart-wit denk.
  6. Beter omgaan met prikkels/onrust/stress, energielek voorkomen.
  7. Leren loslaten, minder piekeren en rumineren (problemen herkauwen).
  8. Meer rust/ontspanning in lijf en hoofd, om kunnen gaan met stilte.
  9. Beter slapen en meer balans in energie (niet HYPER!!! en dan weer uitgeput zijn).
  10. Op zoek gaan naar passend werk/studie, faalangst aanpakken.
  11. Risico’s durven nemen, fouten mogen maken.
  12. Weten waar ik beter hulp bij kan vragen en wat ik zelf kan (zelfredzaamheid).
  13. Een gezondere relatie met eten hebben (niet obsessief, minder regels, rustig eten).
  14. Onderscheiden welke dwangen helpen (grenzen bewaken, structuur geven) versus dwangen die belemmeren (stress geven, angsten in stand houden).
  15. Accepteren wat niet te veranderen is.

Hoe verder, wat heeft prioriteit?

Moet ik eerst de co-morbiditeit (meerdere diagnoses hebben) niet laten onderzoeken, zodat ik bovenstaande doelen beter kan bereiken? Bereik ik deze doelen met mijn begeleiding of is er toch een stuk(je) therapie nodig? Welke therapie dan en in vredesnaam waar en wanneer? Ik mail veel naar zowel formele instanties als vrienden: wat zouden jullie doen? Iedereen zegt wat anders en filteren is niet mijn sterkste punt.

Tijd om zelf te kijken wat mijn kerndoel is, waarbij subdoelen moeten aansluiten. Ik wil de tijd van het niet (h)erkennen van pdd-nos een plek geven. Ik wil in het hier en nu lichter leven en in de toekomst op mijn eigen manier deelnemen aan de maatschappij. Hoe ik dit concreet ga bereiken weet ik niet. Ik weet wel dat ik dingen vaak niet vanzelf leer. ‘Gewoon’ maar leven en ervaren is niet de oplossing.

Het koffieapparaat adviseert rust. Misschien moet ik mijn doelen even laten rusten en de onzekerheid er laten zijn…

hoe verder
  1. Onzekerheid durven voelen (ook over deze blog, want ben ik niet te openhartig?).
  1. ArcusKogamiyata

    Jipee, 😝 de klok er op gelijk zetten nog niet gelukt, fijn nieuw stukje. Mijn inziens niet te openhartig, problematiek zoals veel accepteren dat deze hoort bij het leven :s Mijn persoonlijke definitie te open hartig, detail relationele zaken of mensen in alle details en of handelingen zou beschrijven/beoordelen etc mjjaa, lastig te omschreven iedereen begrijpbaar blijft.

    • Reactie door auteur

      Goede opmerking, dank voor je nuancering. Misschien gaat het dan om privacy, daar probeer ik wel op te letten 😉

      • ArcusKogamiyata

        Graag gedaan. Privacy oa. Bij wijze spreken fysieke handelingen, denkwijze bescrijfen. Vb toiletrituelen in detail, aantal frequentie, welke gedachtes allemaal of zo iets 😉 definieren, beschrijf ik gewoon “algemeen gedrag, denkwijze medische achtige achtergrond hebben en zou je die van een ander ook zo beschrijven en of obseveren, lijkt het mij, in algemene zin over kan schrijven. Ezelsbrug, zou je het erg vinden, iets over 10 jaar gelezen wordt, relevant menselijk gedrag?

      • ArcusKogamiyata

        Zouden, wel of niet denkbeeldige kinderen of ouders zus het ook mogen lezen, geen “schaamte”

  2. Reactie door auteur

    inderdaad 😀 Wel lastig bij autisme soms omdat je volledig wil zijn of soms naïef bent :s

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: