Leven op het autismespectrum

Therapie & begeleiding

Kliniek voor Gedragstherapie, mijn opname

Toen ik 19 jaar jong was, ben ik een half jaar lang opgenomen geweest in de Kliniek voor Gedragstherapie in Venray (nu Centrum voor Angst & Dwang). Dat was dus nog voor ik zelf wist van autisme en voordat hulpverleners het zagen. Ik was hierheen verwezen door De Viersprong die me nog niet konden behandelen voor persoonlijkheidsproblematiek, omdat er nog te veel dwanggedachten- en handelingen op de voorgrond waren.

DSM-IV
Mijn DSM-classificatie in 2007
Kliniek voor Gedragstherapie
Weekschema

Hoe zag de behandeling eruit? 

Na de intake, volgde na een paar weken de opname. In het begin kreeg ik een behandelplan met doelen. Daarna kreeg ik Cognitieve gedragstherapie (CGT), waaronder exposure (je angsten aangaan). Dat kwam in allerlei vormen, zowel individueel als in een groep. Er waren ook allerlei modules zoals assertiviteit, omgaan met boosheid en ademhaling. Ik kreeg verder medicatie van de psychiater en had vaktherapie, zoals sport, muziek en creatief. We zijn ook eens op kamp geweest, omdat dat een goede les was in omgaan met veranderingen (en dus minder controle hebben).

Dit allemaal met als doel obsessieve compulsieve klachten (OCD) te verminderen en inzicht krijgen in de samenhang met mijn persoonlijkheidskenmerken, zoals perfectionisme en onzekerheid. Ik moest een ‘nieuwe stijl Mandy‘ ontwikkelen in mijn manier van denken en doen. Los van alle therapieblokken, was het dagelijks leven al therapie op zich. Er waren corveetaken en vrije tijd bracht je vaak samen door. Ook sliep je met anderen op een kamer. In de weekenden ging ik naar huis, naar mijn ouders.

GGG-schema
GGG-schema

Hoe heb ik de Kliniek voor Gedragstherapie ervaren? 

Ik was in een vreemde omgeving met vreemde mensen en dat was heel spannend voor mij; een introvert en onzeker meisje. Ik heb het ervaren als heel confronterend, intens en moeilijk. Het was hard werken en ik was vaak moe en overprikkeld. Ik moest veel dingen doen die lastig voor me waren. Zo had ik het ‘verrassingspakket’ waarop ik op ieder moment van de dag door een groepsgenoot of therapeut onverwacht ergens mee naar toe moest. Hellup! Het reizen tussen thuis en de kliniek koste me bovendien mega veel stress.

Het was wel heel fijn om gehoord en gezien te worden in mijn pijn en om lotgenoten te ontmoeten. Ik herinner me de sfeer als gemoedelijk en er was ruimte voor humor, juist omdat je herkenning vindt bij elkaar. Naar buiten toe schaamde ik me erg voor mijn opname en het liefst verzweeg ik het voor de buitenwereld. Leeftijdgenoten studeerden terwijl ik ‘niet normaal’ was. Ik worstelde met open zijn. Gelukkig was het allemaal niet voor niets.

Kliniek voor Gedragstherapie
Gemaakt in creatieve therapie

Wat heb ik geleerd? 

In de Kliniek voor Gedragstherapie kreeg ik woorden voor mijn klachten: weinig identiteit, extreem perfectionisme, minderwaardigheidsgevoel, schaamte en schuldgevoel, veel angst, eenzaamheid en dwang. Ik had bijna constant dwanggedachten rondom het milieu, mijn eten, hygiëne en symmetrie. Om die interne spanning te hanteren voerde ik allerlei dwanghandelingen uit, zoals controleren, vermijden, tellen en ordenen. Daar kreeg ik meer inzicht in en ik probeerde de dwangen te doorbreken met allerlei oefeningen. Bijvoorbeeld een koekje eten met ongewassen handen en iets wel met links aantikken, maar niet met rechts.

Mijn dwang en andere klachten namen helaas maar weinig af. Maar het inzicht was al fijn. Ook was het goed om weer wat vertrouwen te krijgen in het maken van sociaal contact. Het was verder goed om eens in een hele andere omgeving te zijn en om wat meer los te komen van mijn ouders. Maar onder mijn angst en dwang bleek veel onderliggende problematiek te zitten, waarvoor ik werd doorverwezen naar De Viersprong in Halsteren. Daarover gaat deel twee van mijn tweeluik over mijn opnames.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: