Leven op het autismespectrum

Depressie en suicide

Depressie bij autisme, gastblog voor Autspoken

Bijna de hele dag voel ik me somber en soms ook ineens angstig. Ik heb een maand lang dagelijks gehuild (ook buitenshuis), maar dat wordt gelukkig minder nu ik ruim een week aan de escitalopram (antidepressiva) zit. Ik voel me nog steeds lichamelijk loodzwaar. Anderen zien soms een lege blik of een vlakke gezichtsuitdrukking. Ze merken prikkelbaarheid, sarcasme en negativiteit. Mijn neiging tot sociaal wenselijk zijn krijgt minder ruimte omdat ik me er niet toe kan zetten. Positiviteit roept een allergische reactie op, omdat het ver van mijn gevoel af staat.

Lees verder op de website van Autspoken over de depressie die ik had in 2017; een van de vele die ik gehad heb in mijn leven. Gelukkig gaat het nu weer goed met mijn stemming en energieniveau.

depressie
  1. Herkenbaar! Ik heb zo’n tien jaren Sipralexa geslikt zonder te weten waarom. Gewoon omdat mijn therapeut me zei dat het me zal helpen de processen van het leven door te maken. Een vijf jaren geleden ben ik er bewust mee gestopt. Ik zag het nut er niet van in. Ik wou leven zonder al die chemische s**t! Maar een paar jaren later ging het steeds moeilijker tot ik overmand werd door een paniekaanval die als een grote komeet op mijn wereld viel. Ik MOEST echter verder. Opnieuw naar een psychiater die mij dezelfde medicatie voorschreef (zonder iets te weten van wat ik vroeger slikte). Zei (h)erkende het autisme spectrum in mij en zo kwam ik het te weten. De gedachte om mijn leven lang dat pilletje te moeten slikken staat mij nog steeds niet aan, maar ik opgeven is geen optie.

  2. ja het is er inderdaad mee leren leven, en ja als je meer inzichten krijgt kan je goed leven zonder medicatie!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: