Leven op het autismespectrum

Vrije tijd

’Schrijver’ als cadeau

Vandaag ben ik 28 geworden. Net als bij een nieuw jaar, hoort bij een verjaardag ook iets nieuws en positiefs. Ik doe mezelf de titel ’schrijver’ cadeau in het kader van mezelf serieus nemen. Dat motiveert lekker en klinkt mooi, zeker voor iemand zonder baan. Ik denk dat bloggen mij ook motiveert om te schrijven. Het plan was eigenlijk om even niet meer te schrijven voor publiek en de diepte in te gaan. Ik wilde voor mezelf schrijven en had al menig boekplannen.

Stigma weg

Zo wilde ik een leuk boek over autisme bij vrouwen schrijven en niet een informatief boek of een zwaar levensverhaal. Die boeken zijn belangrijk, maar bereiken vaak alleen professionals of mensen met autisme. Ik wil juist het stigma weghalen over mensen met autisme en dan moet ik bij de niet-autisten aankloppen.

Ik wilde ook gaan voor volledigheid en diepgang en dat was lastig bij mijn rol als gastblogger. Steeds dropte ik een puzzelstukje op weer een andere website. Het ging dan vaak over een stukje van mijn problemen. Problemen die voornamelijk waren ontstaan door het niet herkennen van autisme.

Na de juiste diagnose wilde ik het al schrijvende een plek geven in boekvorm. Eerst voor mezelf en na herschrijven mogelijk voor anderen. Ik miste echter het ‘af-gevoel’ van een blog, want een boek schrijven duurt jaren. Daar ben ik (nog?) veel te ongeduldig en onrustig voor.

schrijver

Nieuw = eng

Nu zit ik ook te stuiteren op mijn stoel. Ik ga immers, op mijn verjaardag, starten met bloggen en nieuwe dingen zijn eng. Er kan van alles mis gaan. Als mijn blog niet meer te vinden is, kan het zijn dat ik hem in een stress- of angstbui heb weggehaald. Het kan ook zijn dat ik een onhandige actie heb uitgevoerd, aangezien ik WordPress nog niet fantastisch (lees: niet) beheers. Digi-dingen uitzoeken vind ik onboeiend, dus tips daarover zijn welkom.

Laat mij maar gewoon schrijven. Ik heb er nog nooit een cent mee verdiend en heb ook nog geen eigen boek, maar ik vind dat geen reden om mezelf geen schrijver te noemen. Er zijn zoveel schrijvers in Nederland en het wordt steeds moeilijker om je boek door een professionele uitgever te laten uitgeven, maar lang leve internet.

Wat ik wil gaan delen zijn kleine stukjes uit mijn dagelijks leven. Dat kan gaan over een supermarktbezoek, boswandeling, dip, hyperbui of wat dan ook. Dit alles vanuit mij, inclusief mijn autisme. Ik ga niet te veel over autisme in het algemeen schrijven, want er zijn al een aantal bloggers die dat heel goed doen. Ik schrijf als een tistje uit Tilburg, maar vooral als Mandy.

Mandy a la schrijver; hoe klinkt dat?

  1. Iriza

    Van harte gefeliciteerd met je 28e verjaardag en je prachtige weblog Mandy! Het is fijn te zien dat je hier je eigen ruimte hebt om alle puzzelstukjes die je op andere plekken deelt, tot een geheel kan maken. Als je zo alles bij elkaar ziet staan, dan is het echt al aardig veel hè?

    Met je openheid help je anderen om hun problemen of die van naasten te herkennen en begrijpen, dat is heel belangrijk en fijn dat je dat kan en wil doen. Daarnaast hoop ik dat het schrijven ook jou herkenning en begrip brengt van anderen, maar ook van jezelf als je zo terugkijkt op de dingen die je bezighouden.

    We blijven je toekomstige puzzelstukken graag lezen!

    Groet,
    Iriza

    • Reactie door auteur

      Hoi Iriza,
      Dankjewel 😉
      Het is al aardig wat bij elkaar ja. Toch fijn om als het ware een digitaal boek te hebben.
      Het helpt me zeker een stukje op weg naar een beter zelfbeeld en bij mijn verwerkingsproces.
      Hopelijk helpt het anderen ook. Schrijven doe ik immers niet alleen voor mezelf 🙂
      Groetjes,
      Mandy

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: